و باز از صدای ِ خرد شدن ِ برگ های پاییزی
روی ِ سنگفرش های ِ آب کشیده ی شب های ِ بارانی
بوی ِ زندگی به مشامم می رسد .
و همه ی عرض ِ کوچه را
به گربه ی رنگْ پریده ی حیات همسایه فکر می کنم ؛
که حتی صدای ِکلاغ هم در نمی آورم ،
تا به استقبالم بیاید .
و به تنهایی ِ همه ی پیاده رو
ارتفاع ِ دیوارهای ِ قد بلند ِ زندگی ِ آدم ها را
به سرعت رد می کنم ؛
تا کسی
دغدغه ی لباس های ِ دیروز و پارسالم را
- که دیگر برایشان کوچک شده ام
نبیند .
□ نوشته شده در
ساعت 9/28/2006 08:30:00 PM توسط
::
|